Deel deze pagina via:

Nieuws

Reactie op "Geslaagd trainingsweekend Nwl/Jun!":

Velden met (*) zijn verplicht.
Geslaagd trainingsweekend Nwl/Jun!
(*):
(*):
(*):
:
(*):

Geslaagd trainingsweekend Nwl/Jun!



Trainingskamp Nieuwelingen en Junioren (dames) PRC Delta 

Van Papillon tot de hurkzit
Vrijdagavond 17 februari j.l. om 18.30 vertrok een groep van
20 enthousiaste renners en begeleiding vanaf het clubgebouw naar
het Limburgse Mechelen voor een trainingsweekend.
Hier moet verder gewerkt worden aan de conditie en
de al goede sfeer in de ploeg!








Een groot deel van de fietsen en bagage werd vervoerd in de door Delta-Cycling beschikbaar gestelde bus. De rest van de bagage en fietsen werd verdeeld over de andere auto’s. Na een voorspoedige reis kwamen we rond 21.00 uur aan in de groepsaccommodatie het Geulhof, gelegen te midden van de heuvels van de Amstel Gold Race. De bedden werden opgemaakt, het programma doorgesproken, de telefoons gecheckt, de speelkaarten op tafel gelegd en de routes in de Garmin geladen, alvorens de bedden opgezocht werden.

De volgende ochtend om 08.00 uur zat iedereen aan het ontbijt. Er werd door de meesten flink wat gegeten, want er stond een stevige tocht door de Ardennen op het programma. Nadat de fietsen in de  auto’s en bus stonden reden we zuidwaarts naar Remouchamps, het startpunt van de route. De eerste kilometers naar Stoumont waren nog relatief makkelijk, maar nadat het finale lusje van Luik La Gleize, een bekende junioren klassieker, opgereden werd was het gedaan met de pret. Of begon dan de pret? De eerste opdracht was de Rosier van de zuidkant. Vijf kilometer klimmen. De gaskraan ging direct open, al werden een aantal verrast door de lengte van de klim. De volgende proef was de Neuville, waarna we via de Haute Levee afdaalden naar de Stockeu. Althans dat was de bedoeling, ware het niet dat Bart terug kwam rijden omdat zijn zadel los. Dat bleek echter niet het grootste probleem. ‘Als ik nu niet kan poepen, schijt ik mijn broek vol’. Dat liet aan duidelijkheid niets te wensen over. Er werd aangebeld bij een drietal huizen, maar niemand deed open. Op advies werd even verderop in de bossen een mooi plekje gezocht om even gehurkt te gaan zitten. Met een tot poetsdoek verheven hemd van Wouter in de hand als wc-papier was de opluchting voor Bart even later enorm. 
Juist op tijd, want de Stockeu kwam er aan. Deze kannibaal, niet voor niets staat er een gedenksteen voor de nog levende Eddy Merckx op de top,  werd het strijdtoneel van één van de twee ‘wedstrijden’ tijdens het trainingskamp. Arjan kwam, zoals op de meeste klimmetjes, als eerste boven en mocht zich de trotse winnaar noemen van een fles heerlijke Jip en Janneke champagne en een PRC Delta bandana. Die laatste prijs werd ook toegekend aan Anouk, want door de manier waarop zij de Stockeu op reed, al slingerende van links naar rechts, hebben wij berekend dat ze eigenlijk de snelste was. Ze moet hem qua afstand wel 2 keer opgereden zijn! Bovenop splitste de groep zich. De groep die de korte versie deed reed terug naar Remouchamps, de anderen pakken nog de Wannereval, Rosier Est, Vecquee en Marquissard mee, voordat ze terug keerden in het dorp van de La Redoute. Deze scherprechter in Luik-Bastenaken-Luik werd door de meesten nog ‘even’ meegenomen. Een ellendeling! In totaal reed deze groep 110 km met 2200 meter hoogteverschil. Inmiddels had Boris het record van de meeste plaspauzes in een uur gevestigd. Maar liefst 4x! Wellicht dat de reden voor deze acties was dat hij na de plaspauze achter de auto terug naar de groep mocht rijden.
Terug in Mechelen, een enkeling had in de auto al even de ogen dicht gehad, zorgde Robbie voor een heerlijke pastamaaltijd. De pannen werden helemaal leeggegeten. De vermoeidheid was van de gezichten af te lezen toen iedereen op de bank neer plofte. Dat veranderde echter snel toen Gabriel iedereen opriep om zich klaar te maken voor de foto en filmsessie. Plots kwam er actie, zat er weer volop leven in en werd duidelijk dan wielrenners inderdaad ijdel zijn. Ze kijken naar zichzelf in de weerspiegeling van ramen en….. er worden natuurlijk geen foto’s en filmpjes gemaakt zonder gel in je haar. Uiteraard na de discussie of er met petje of zonder petje plaatjes geschoten worden. De resultaten van deze sessie ziet u vanzelf op de website en Facebook pagina verschijnen! Na de fotoshoot volgde nog een ‘voorlichting’ door Wouter en Ronald over de voorbereiding van wedstrijden, de wedstrijden zelf en wat men kan verwachten  en waar je op moet letten als er een dopingcontrole is. Piene pakte daarna haar huiswerk en Roel begon aan een boek dat maandag uit moest zijn. Discipline!


Dat de begeleiding het deze dag zwaar had gehad bleek ook. Bij een schoot de kramp er in van de lies tot onder de knie. Een ander sliep binnen twee minuten, zette vervolgens waarschijnlijk iets van een generator aan met een hard en zeer vervelend geluid om zijn eigen accu op te laden. Wij zullen verder geen namen noemen, want dat zou vervelend zijn voor Jeffrie en Hans.

De volgende ochtend ging het opstaan wat lastiger dan op de zaterdag. Toch zat iedereen om 08.00 uur aan het ontbijt en stonden we een uurtje later klaar bij de bus voor de foto voor Delta-Cycling. De route van zondag bevatte veel klimmetjes van de Amstel Gold Race. De basis route was ca. 80 km lang, waarbij de groep die langer wilde telkens een extra lusje pakte en op totaal 115 km met 1500 m hoogteverschil uit kwamen. Niet de minste klimmetjes werden bedwongen. Tot de verbeelding sprekende namen als Cauberg, Geulemmerberg, Bemelerberg, Loorberg, Camerig, Wolfshaag, Drielandenpunt, Eyserbosweg, Fromberg en Keutenberg doemden in het parcours op. Op de Camerig, waar de beide groepen zoals gepland weer bij elkaar kwamen, werd nogmaals gestreden om een grote prijs. Iedereen maakte kans, want er werd in verschillende groepen gestart. Om te winnen moesten de laatst gestarte renners dus eerst het gat dichtrijden dat opliep tot max. 2 minuten. Joey schoot als een van de eersten uit de startblokken gevolgd door Gabriel die zijn kans rook. Maar ook Tim, Kevin, Piene en Anouk dachten van dit buitenkansje te kunnen profiteren. De meefietsende begeleiding Jeffrie, Hans, Chris en René achtten zich eveneens niet kansloos. Daarachter nam de spanning toe, want langzaam verdwenen de eerder gestarte renners uit beeld. Werd het een onmogelijke opgave? Eindelijk kon de achtervolging dan beginnen. Koert die liet zien bij de betere klimmers te horen en opende de aanval. Kane, Matthew, Boris, Bart en Roel volgden. Arjan had een mindere start. Hij werd opgehouden door een enthousiaste toeschouwer, maar kon daarna toch snel weer aansluiten. Een andere renner die zich op de eerdere klimmetjes verstopt bleek te hebben was Wouter. Hij wilde nu echter even laten zien dat er met de ploegleiding niet te spotten viel. Op hangen en wurgen sloot hij na het eerste steile deel op het licht dalende en vlakke stuk aan, om vervolgens verwoestend door te trekken op de laatste stijgende kilometer. Het kraakte en piepte achter hem. Echter, er werd nog steeds niet voor de overwinning gestreden. Langzaam werden er renners ingehaald, maar de streep was nabij. Gabriel had zijn tweede adem gevonden en reed, opgezweept door de claxon van de ploegleiderswagen, stug door en won! De klim was voor de achtervolgers net 200 meter te kort om de winst, de doos chocolade en weergaloze bandana voor Gabriel weg te kapen.
Na deze wedstrijd werd de trainingsrit vervolgd. Het zonnetje ging schijnen, de benen raakte vermoeider, de heuvels leken langer. Maar iedereen reed voortreffelijk, zoals het hele weekend. Om 14.00 uur was de hele ploeg terug bij de accommodatie en kregen de benen rust. Na het douchen en inpakken van de auto’s volgde de prijsuitreiking en werden de koolhydraten aangevuld met een lasagne maaltijd. Er volgde een voorspoedige terugreis naar PRC Delta waar we om 18.30 uur arriveerden. Het was een succesvol, gezellig en goed trainingsweekend met een zeer leuke groep waar u dit seizoen ongetwijfeld nog veel van gaat horen!
Ronald
 
PS. U mist in het verslag iets over Papillon (misschien schrijf ik het verkeerd), terwijl dit wel in de subtitel genoemd is. Dat klopt. Volgens de dames en heren was dit het woord van het weekend, maar ik weet echt niet wat ze er mee bedoelen. Ik ken alleen de film. En die is heel oud. 

Ik (Wouter) kan erbij vertellen dat Papillon (Papinnoh) ongetwijfeld terug zal komen in onze verslagen tijdens Denemarken!
 
Pagina terug